VERSLAG: Focus Knack @ Leffingeleuren

Op basis van de line-up waarmee Leffingeleuren uitpakt, hadden we ons aan een grootschaliger event verwacht. In het zakdoekdorp Leffinge, valt er naast het plaatselijke 'café de Zwerver' - overigens de bakermat van het festival - doorgaans weinig leven te bespeuren (denk Werchter, maar nòg kleiner). Leffingeleuren begint zo'n drie decennia geleden als een festival met enkel Belgische artiesten en strikt anno 2009 ook internationale topbands als The Streets, Joe Gideon & The Shark, Ray Lamontagne en afsluiter Seasick Steve. Met zo'n 16.000 bezoekers op drie dagen tijd, begint Leffinge stilaan uit zijn voegen te barsten. Hoogtijd om tijdens de slotdag van deze festivaldriedaagse eens de sfeer gaan op te snuiven.

'Hallo Leffinge, we 'haan' jullie wakker maken!', zo opent Bert Ostyn, frontman van de vijfkoppige Gentse band Absynthe Minded, Leffingeleuren rond half vier in de namiddag. Ostyn is zichtbaar opgetogen nog eens op West-Vlaamse bodem te kunnen spelen. De band speelt een setlist die voortdurend afwisselt tussen rustige weemoedige songs en luider gitaarwerk. De formule van Absynthe Minded doet het nog steeds: Ostyns licht nasale stem en het samenbrengen van rock-, pop- en jazzritmes. Tijdens nieuwe songs als 'Envoi' en 'Heaven Knows' maken ze een zelfzekere indruk; ze zijn onmiskenbaar blij met hun jongste worp. Naast nieuwe songs, was er echter ook plaats voor klassiekers uit hun oeuvre zoals 'My Heroics Part One', die het publiek nog steeds met dezelfde fascinatie als vier jaar geleden aanschouwden.

Na deze Gentse groep, was het de beurt aan Elvis Perkins in Dearland, all the way from NYC, om het Vlaamse publiek een lesje in folk-rock te geven. Voor vijftig minuten lang zingt singer-songwriter Elvis Perkins recht uit het hart. Samen met zijn bandleden zet hij een ongeveinsd integere performance neer, die ondanks de breekbare schoonheid ervan, slechts bij momenten het publiek wist te bekoren.

Admiral Freebee daarentegen is erop gebrand zijn aanwezigheid niet onopgemerkt voorbij te laten gaan. Hij staat aangekondigd als Admiral Freebee Solo & electric en voert dan ook probleemloos een heuse onemanshow op. Hij komt het podium op, neemt zijn gitaar et voilà: 'Ever President' en 'Faithful to the night' gaan voorbij nog voor hij het publiek een keer heeft aangesproken. Juist als ik denk dat hij een tikje arrogant begint te worden, weet hij de draak met zichzelf te steken door een korte riff op te voeren met de tekst 'I'd rather be thin and famous, but I'm famous and fat'. Hoewel Tom Van Laere houdt van het zelfverklaarde rebel without a clue-imago, voert hij een perfect opgebouwde en allesbehalve rebelse show op; meezingers à volonté, duidelijke interactie met het publiek en Rags 'n' Run als het ideale bisnummer. Het publiek hing aan zijn lippen en begon bij wijze van spreken al in de handen te klappen, nog voor hij een song had gebracht. Hij sloot af met de onvergetelijke oneliner: 'Dankuwel! Admiral Freebee, volgend jaar komen we zeker terug'. 'We'? Na een solo performance?

Na Admiral Freebee was het tijd voor de Amerikaans man-met-de-gouden-stem; Ray - You are the best thing - LaMontagne. Gedurende het hele optreden verwarmde hij met zijn hese soulstem de tent van Leffingeleuren. Bovendien is het opvallend hoe hij samen met zijn band ervoor kiest zich op één lijn op te stellen op het podium: pianist links, daarnaast drummer, dan gitarist en helemaal rechts Ray zelf. Naar het credo van Wannes Van de Velde 'Ne zanger is een groep', was Ray LaMontagne de eerste band van de dag zonder duidelijke frontzanger 'met een band achter zich', en dat pleit voor Ray.

Tot slot was er Seasick Steve. Hij leidde tot voor kort een zwerversbestaan, maar maakte op zijn 65 blitz-bluescarrière en ziet sindsdien zijn omzwervingen als maar glamoureuzer worden. Waarschijnlijk kon de inmiddels 68-jarige Amerikaan zich wel vinden op een festival met roots in 'café de Zwerver'. Zijn plaat uit 2008 droeg de titel 'I Started Out With Nothin' And Still Got Most Of It Left' en in die attitude zit het success van Steve. Met zijn eenvoudige, maar wederom integere bluessongs sloot hij het driedaagse festival in gedroomde schoonheid af.