Concertverslag Zita Swoon: AB, Brussel 9/12

Stef Kamil Carlens kondigde onlangs aan dat hij zijn reguliere activiteiten met Zita Swoon voor een poosje stil wilde leggen om zich vast te bijten in andere projecten. Maar eerst zou er nog een feestje komen om de vijftiende verjaardag van zijn band te vieren. Woensdag gaf hij in de AB het eerste in een reeks van drie uitverkochte concerten en bij die gelegenheid werd zowel achteromgekeken als vooruitgeblikt.
Op de pasverschenen verzamelaar 'To Play, to Dream to Drift' maakte Carlens al een voorlopige balans op van zijn muzikale carrière. Zijn set met het tegenwoordig achtkoppige Zita Swoon was volgens een soortgelijke logica opgebouwd. De vocale capriolen van de zussen Gysel, nu ook actief op keyboards, eisten nog steeds een cruciale rol op in het geluidsbeeld, maar het was toch vooral het prominente sax- en dwarsfluitspel van nieuwkomer Hugo Bogaerts (ex-Wizards of Ooze) dat bekende nummers als 'Hey You, Whatshadoin'?' of 'I Feel Alive in the City' een heel andere vibe gaf dan we gewend waren. Niettemin klonk de groep opmerkelijk ontspannen en transparant, met een frontman die zich duidelijk als een vis in het water voelde.

Af en toe kwam hij op de proppen met obscure bluesliedjes uit de vroege jaren negentig, zijn periode met A Beatband. Er stond echter ook zeer recent materiaal op het menu, zoals het sobere, akoestische 'Lonely Place', geschreven voor de dansvoorstelling 'Dancing with the Sound Hobbyist' van Rosas, het naar J.J. Cale knipogende 'Leave the Town' en het in Afrikaanse sferen ondergedompelde 'Maridadi', dat vooral door de zangeressen werd gedragen.

Carlens had voor de gelegenheid een paar vrienden uitgenodigd. Zo speelde John Parish al vroeg in de set slidegitaar in 'Jo's Wine Song' en blies Arno een aardig stukje bluesharp in het van Sonny Terry en Brownie Mcghee geleende 'Love, Truth & Confidence'. Jammer dat Le Plus Beau zijn smoelschuiver niet wat vaker bovenhaalt. In 'You Gotta Move', een bluesklassieker van Mississippi Fred McDowell, mocht De stoeten Ostendenoare dan weer een flink deel van de zangpartij voor zijn rekening nemen. Later leverde oude gabber Tom Barman een spoken wordbijdrage tot 'Great American Nude', een song die destijds op de allereerste single van dEUS prijkte. En wat door Barman werd aangekondigd als "iets van een groepje uit Hoboken", bleek uiteindelijk de gedreven Velvet Undergroundcover 'Temptation Inside Your Heart' te zijn.

Aan fun geen gebrek dus, al kreeg Carlens' maatschappelijke engagement evenzeer een plek in het optreden. Met 'Wake Up for the Trees' leverde hij zijn eigen bijdrage aan de klimaattop in Kopenhagen, terwijl in 'L'Opaque Paradis' en de enige bis, het kippenvelmoment 'Moving Through Life as Prey', het trieste lot van Afrikaanse vluchtelingen in Europa werd bezongen. Tussendoor bedankte de zanger voormalige medestanders Tom Pintens, Tomas De Smet en Bjorn Eriksson, die in de zaal aanwezig waren, voor hun aandeel in het oeuvre van Zita Swoon.
Naarmate de twee uur durende set vorderde, werden de nummers uitbundiger en opzwepender. Grondig herwerkte maar nog altijd stuiterende hits als 'Hot Hotter Hottest' en 'My Bond With You and Your Planet: DISCO!' klonken strak en funky, terwijl in uitsmijter 'Stamina' alle remmen los gingen en door de muzikanten naar hartenlust werd uitgefreakt. Toegegeven, Zita Swoon mikte dit keer meer op heupen en middenrif dan op het hart. Maar wat zou het? Er was ons tenslotte een feestje beloofd en in dat opzicht kunnen we enkel gewagen van een ware triomf.

Dirk Steenhaut