AC/DC @ Sportpaleis, zondag 1 maart 2009

Hoe komt het toch dat het in rocktermen bejaarde AC/DC in nog geen voormiddag twee keer het Antwerpse Sportpaleis kan uitverkopen? Onze toogtheorie: in deze tijden waarin het al onzekerheid is wat de klok slaat, biedt de Australische band net het tegenovergestelde. En dus kregen jong en oud zondagavond een uur en drie kwartier lang hetzelfde complexloze, wat aangebrande entertainment als altijd voor de kiezen.

De grootste verrassing zat in het inleidende tekenfilmpje net vóór de show. Een stoomtrein met een demonische, driftig kolen scheppende Angus Young raast in een rotvaart over de rails. Er ontvouwt zich nog even een subplot waarbij twee kortgerokte grietjes allerlei suggestiefs mogen uithalen met de remhendel, maar waar het allemaal toe leidt: in een kakofonie van vlammen en knallen crasht dat gevaarte plots écht het podium op. Waarna de vijf bandleden - met uitzondering van Angus Young allemaal gekleed alsof ze een kwartier eerder nog de luchtfilter van hun wagen aan het vervangen waren - hun plaatsen innemen en ze de jongste single Rock N Roll Train aanvatten. Wie er achtenhalf jaar geleden nog bij was in de Gentse Flanders Expo, gaf Antwerpen dankzij die explosieve binnenkomer al meteen een streepje voor.

Dat een mens zondag méér dan anders geneigd was het huidige concert met het vorige te vergelijken, was enigszins normaal. Niet alleen omwille van al die jaren ertussen, maar vooral vanwege de leeftijd van de muzikanten in kwestie. Zanger Brian Johnson is met zijn 61 de oudste van het stel, gitarist Angus Young met zijn 54 de jongste. Kon AC/DC zijn high energy rock-'n-roll nog wel brengen zonder al te grote sporen van fysieke slijtage?

Op de leesbril van drummer Phil Rudd na bleek dat reuze mee te vallen. Meer zelfs, je moest Angus Young een even grote pluim geven voor zijn lichamelijke conditie als voor zijn gitaarspel. Goed, het meedogenloze headbangen van weleer is er tegenwoordig niet meer bij, maar op duckwalkgebied kan de man u en mij nog steeds een lesje leren. Enkel Brian Johnson klonk tien jaar ouder dan hij in werkelijkheid is, maar geen nood: dat hoort zo.

Dit allemaal gezegd zijnde, sloeg Thunderstruck toch niet de gensters die je ervan verwachtte (het blijft een moordsong, daar niet van), en ook het luiden van de klok vlak voor Hells Bells heeft als showelement zijn tijd wel gehad. Bovendien kon je je niet van de indruk ontdoen dat de vier andere songs uit de recentste studioplaat weinig meer dan een vulselrol speelden. Nu ja: ook dát hoort bij AC/DC zo, al twintig jaar zelfs.

Neen, het voornaamste was dat Young en gezelligheidsmens Johnson - geen geschikter man om op een begrafenis 'kop op!' te zeggen - er als gangmakers de vaart inhielden. Dreigde de trage bluesstamper The Jack het tempo gevaarlijk te drukken? Dan had Young wel een - zedige - stripteaseact klaar. Niet iets wat je een iele, zwetende vijftigplusser wilt zien doen, toegegeven, maar waar had AC/DC vandaag gestaan zonder dat soort onderbroekenlol? Neem alleen al Whole Lotta Rosie. Een voorspelbaar hoogtepunt, máár: een hoogtepunt. Of om het met de woorden van Johnson te zeggen: 'Rock 'n roll right there!'.

Met Let There Be Rock als afsluiter van de reguliere set gingen de remmen vervolgens compleet los, en daarvoor hoefden er niet eens korte rokjes in de buurt te zijn. Kent u veel vijftigers die in ontbloot bovenlijf op een verhoogd platform midden in de zaal al kronkelend op de grond een gitaarsolo ten beste mogen geven, zónder dat iemand van de aanwezigen de aandrang voelt de hulpdiensten te bellen? The hardest working man in rock right there, als u het ons vroeg.

Nadat de - alweer voorspelbare, maar so what - kanonnen van For Those About To Rock (We Salute You) voor het laatst hadden geknald, ging je dan ook met tuitende oren huiswaarts, in de wetenschap dat sommige dingen nooit veranderen, en gelukkig maar. Onderhoudend avondje, niets meer/niets minder.

Kurt Blondeel