GENTJAZZ - ZONDAG 12/7: Ademnood van ontroering

Dat de afsluitdag van het - excusez le mot - échte jazzgedeelte van Gent Jazz potentieel had, wist zelfs een leek als de geluidsman van het festival. Maar dat Brad Mehldau en Richard Galliano zó'n hoog niveau zouden halen, daar had niemand geld op ingezet.

Het eerste verhoopte hoogtepunt van de avond, het concert van het Nathalie Loriers Trio (**1/2), loste de verwachtingen niet helemaal in. Loriers stelde in de Bijloke haar nieuwe cd 'Moments d'éternité' voor. Een ambitieus project, in samenwerking met trompettist-arrangeur Bert Joris en een strijkkwartet. Joris, de peter van het festival, vermeed de val van de violentapijten en kneedde de strijkers vakkundig tot een extra stem. Erg knap.

Loriers doorgecomponeerde muziek, opgetild door die typische trompet van Joris, is bijzonder fijnzinnig en broos. 'Illusions and Intuitions' was lichtvoetig en aftastend, het titelnummer van de cd verwees vooral naar momenten van eeuwige donkerte en zwaarmoedigheid, en 'Neige' kreeg een tollend ritme mee, met een verbluffende solo van Joris. Opmerkelijk hoe sterk deze band is ingespeeld. Alleen kon het ensemble de aandacht van het publiek niet vasthouden. Daarvoor miste de set, hoe knap ook, de nodige variatie en spankracht.

De tent liep helemaal vol voor het Brad Mehldau Trio (****). 'Ik zal proberen om zeer slecht Vlaams te spreken, en dan nog met een Nederlandse tongval', grapte de pianist, die getrouwd is met een Nederlandse. De rest van de set behield hij echter zijn bekende, introverte sérieux - ook al kon je de opener 'Got Me Wrong' van de grungeband Alice in Chains als een grijnslach beschouwen. Het vlotte niet echt, evenmin als de zelfgeschreven wals ('Ik heb nog geen titel bedacht') die erop volgde.

Pas vanaf de derde song, 'Clifford Browns Brownie Speaks', sloeg de vonk tussen Mehldau, bassist Larry Grenadier en drummer Jeff Ballard over, en dat leverde meteen een steekvlam van bebop op. Cole Porters 'I Concentrate on You', gestoffeerd met akkoorden op het randje van de cocktail, bracht nauwelijks verkoeling, en van dan af ging het alleen nog maar crescendo.

In Sony Rollins' 'Airegin' vloeide Mehldau vrijelijk boven het ritme en schepte hij snelle gulpen noten uit zijn Steinway, aangespoord door zijn succulente ritmesectie. 'My Ship', een zeldzame samenwerking tussen Gershwin en Weill, ten slotte, evolueerde van melancholie naar verpletterende doom. Naar adem happend bleef het publiek achter.

Het lijkt ons onwaarschijnlijk dat iemand hierna behoefte had aan meer, maar als het kwartet van Richard Galliano (****) op het programma staat, gaat een mens nu eenmaal niet naar bed. Gelukkig maar. Niet alleen was de Franse accordeonist uitzonderlijk in vorm, hij had ook een onwaarschijnlijke band meegebracht, met Richard Bona op elektrische bas, Clarence Penn op drums, en de fantastische Gonzalo Rubalcaba aan de piano.

Galliano putte gul uit zijn recente cd 'Love Day - Los Angeles Sessions', voor zijn gepatenteerde mix van tango, bebop en musette. 'Aurore' greep het publiek meteen bij de keel, 'Waltz for Nicky' overtrof nog de versie van de cd 'New York Trio', en de afsluitende 'Aria' dwong bij het publiek een staande ovatie af.

Gent Jazz gaat enkele dagen aan de zuurstoffles. Wij ook.

Bart Cornand