GENT JAZZ - ZATERDAG 11/7: GEORGE BENSON verleidt

Apart geval, die Benson. Dat hij een meesterlijk jazzgitarist is, staat buiten kijf. Anders geraak je niet eens in de buurt van grootheden als Jack McDuff, Lonnie Smith en Miles Davis (met wie hij ooit samenspeelde), en stap je evenmin door het leven als de muzikale erfgenaam van klasbak Wes Montgomery.

Anderzijds sprong deze Jehovagetuige halverwege de jaren zeventig dermate losjes om met zijn talent - getuige de koerswijziging richting zoetsapperige, door hemzelf gezongen soulpop- dat vele jazzliefhebbers hem voorgoed afvielen. Succesvol was die demarche nochtans wel. Wat zegt de Bijbel eigenlijk over Grammy Awards verwerven? We moeten dat boek dringend nog 's lezen.

Hoe dan ook: George Benson noemt zich in de eerste plaats een entertainer, en in die gedaante kwam hij ook op Gent Jazz voor de dag. Geruggensteund door een beslagen begeleidingsgroep etaleerde hij tijdens het openingskwartier zijn vingervlugge en vloeiende, zij het bijwijlen ook attaquerende gitaarspel, zonder dat iemand de aandrang voelde om het op een grondig analyseren te zetten.

Het licht funky Nature Boy, origineel van Nat King Cole (aan wie hij enkel dagen eerder op het Rotterdamse North Sea Jazz nog een uitgebreidere tribute bracht), was het eerste nummer waarmee Benson de instrumentale hegemonie doorbrak. Je stelde vast dat zijn stem ooit al een groter draagvlak heeft gekend, én dat In Your Eyes, Love Times Love en vooral Nothing's Gonna Change My Love For You (herinner u Glenn Medeiros en huiver) onder het gezeten publiek voor een tweedeling zorgden: vele heren hadden die suikerachtige opeenhoping van eightiesschmalz nog het liefst doorgespoeld aan de Duvelbar, maar wisten zich genadeloos verankerd in de liefdevolle greep van hun vrouw, die al volop aan het wegsmelten was.

Hoewel Benson tussendoor ook zijn scatkunsten bovenhaalde, leek de set toch op een welbepaalde ontknoping af te stevenen met nog ander hitparadevulsel uit de tijd van Reagan, doodgeknuppelde zeehondjes en ongekende jeugdwerkloosheid - waarmee een mens Turn Your Love Around en Lady Love Me (One More Time) toch niet allemaal associeert. En ja hoor: net nadat enkele verhitte dames de controle over zichzelf finaal hadden verloren, weerklonk het luidkeels aangevraagde Give Me The Night (Bensons bekendste én beste popdeun) op triomfantelijke wijze. En récht ging de menigte.

Met die lang verbeide climax stond het gezelschap evenwel al met één voet in de toerbus, want voor de daaropvolgende bisronde hield Benson enkel nog een vers hemd en zijn alomgekende versie van On Broadway achter de hand. Mooi ook hoe hij nog een laatste keer loos ging op zijn zes snaren, die naar ons gevoel best wat prominenter in de klankbalans hadden mogen zitten.

En zo tekende George Benson dus niet zozeer voor een onvergetelijke concertbelevenis, maar wél voor een zomeravondje vol luchtig, toonvast amusement. Wat er ons aan doet denken: hoe zou Madonna het er in Werchter van af hebben gebracht?

Kurt Blondeel