GENT JAZZ - Terugblik op een geslaagd eerste weekend

Wijlen het Blue Note Records Festival heeft zijn klassieke luik erop zitten. Alleen squares zullen nog wat brommen over het slechte weer. De ware hepcats en hipkittens genoten van enkele fijne tot adembenemende concerten. En wel deze:

BB King nam wraak op de onverlaten die hem drie jaar geleden met pensioen wilden sturen middels een Farewell Tour, én op de minderwaardige muzikanten die de voorbije vijftien jaar zijn band hadden verziekt. Ja, hij praatte veel (dat deed hij in '64 ook al op Live at the Regal , folks), maar dit concert was snedig, to the point, en swingde hard.

Sing the Truth, een vierkoppige hommage aan Nina Simone, had eens stinker van formaat kunnen worden maar werd voor tóch een belevenis dankzij Lizz Wright , de 29-jarige gospelzangeres uit Georgia. Klasse, waardigheid, sexappeal, en een stem die een flacon Chanel n°5 kan doen verdampen. Daarbij vergeleken rook de dochter van Simone naar een arbre magique in een roestige Ford Transit.

De slotavond van het eerste luik bracht twéé uitschieters. Brad Mehldau sprong van Alice in Chains via Cole Porter naar Sonny Rollins, schepte gulpen passie uit zijn Steinway, en pendelde tussen extase en doom . Zijn versie van Airegin is het absolute hoogtepunt van Gent Jazz 2009.

Mehldau, een strakke jongeman met een grote tattoo, werd godbetert bijna overklast door een dikke Fransman met een visnetmarcelleke en een trekzak: Richard Galliano . Of hoe een mix van tango, bebop en musette je het gevoel kan geven dat alles wel goed komt met je leven. Even toch.

En dan nu tijd voor de uitreiking van Focus Knacks Golden Shit Sandwich , de award voor het meest fecale moment: George 'Can I Sniff Your Panties' Benson . De patroonheilige van vrouwen in de overgang werd nadrukkelijk verzocht om een volwaardige jazzset te spelen, maar trakteerde Gent op racekak als Nothing's Gonna Change My Love for You van Glenn Medeiros. Bericht aan de hulpdiensten: u kunt zijn lichaam vinden op de bodem van de Lieve. Geen dank.