Channel Zero © Koen Keppens

01:17 Curtain call. Een podiumbreed zwart gordijn komt naar beneden, daarachter een legertje Duitsers met in hun rug een al even podiumbrede Duitse vlag. Daar stonden we dan: oog in oog met een stel Teutoonse krijgers en in geen velden of wegen geallieerden te bespeuren. Nog voor we het woord ‘Götterdämmerung’ konden spellen, waren de eerste bommen al gedetoneerd en zagen we de tanks in rijen van drie de weide bestormen.

Toegegeven, dat laatste hebben we er misschien bij gefantaseerd, maar hoedanook bleef Werchter liefst anderhalf uur bezet gebied. Rammstein was gekomen om te provoceren en slaagde daarin con brio. De Germanen evoceerden voor onze ogen een wereldbrand die niet voor de twee voorgaande moest onderdoen. Hen vriendelijk toelachen en intussen stilletjes hopen dat onze sluitspier het bleef doen: dat waren zo’n beetje de opties.

Voorts woeien ons tijdens de doortocht van Rammstein geen noemenswaardige bedenkingen toe – toch geen die het verdienen met u gedeeld te worden. Wij zijn allang blij dat we het hebben overleefd. En nu caféwaarts.

23:16 Ballonnen! Confetti! Kostuumwissels! Een trapeze-act! Vuurwerk! Ten behoeve van de jongens die door hun lief met de haren naar haar optreden waren meegesleurd, had P!nk enige visuele afleiding voorzien. Reken daarbij gerust ook haar decolleté. En niet te vergeten: haar joyeuse entrée.

Want waarom zou je voorspelbaar en volstrekt banaal het podium opwandelen als je ook theatraal vanuit de hemel kunt komen neergedaald. Vanuit een kooi die aan een kraan boven het podium zweefde liet P!nk zich onder dramatisch aanzwellende muziek aan een koord naar beneden glijden. Enter P!nk, exit iedere hoop op subtiliteit, nuance of matigheid.

Muzikale fijnproevers moesten van haar set maar gebruikmaken voor een extra lange sanitaire stop, want anderhalf uur lang werd er duchtig gegraaid in de ton der grote rock-‘n-rollclichés. Professioneel gegraaid: dat wel. De riffs van haar wisselende gitaristen waren zonder uitzondering op stadions bemeten, de achtergrondzangeressen zetten het niet zelden op een balken van jewelste en ook de vocale acrobatiek van P!nk zelf was très Amerikaans te noemen.

Raakte de vaart wat uit de set, dan speelde ze een cover – ‘Roxanne’ van The Police, ‘What’s Up’ van 4 Non Blondes – of mikte ze een medley van The Who en Green Day in de wei. Dreigde de aandacht van het mannelijke publiek na twee ballades te verslappen, dan kroop ze in een grote doorzichtige ballon om boven de hoofden van de mensen op de eerste rijen in rond te tollen. Een nummertje dat ze van The Flaming Lips heeft afgekeken, maar kom. En meende men tot slot te mogen aannemen dat men dan alles wel had gezien, dan liet ze zich aan het eind van de show aan stalen kabels omhoog hijsen voor een afsluitende trapeze-act met vuurwerk.

That’s hoogst professioneel entertainment. De prijs voor het beste concert van deze vierdaagse zal ze niet wegkapen, maar de prijs voor de meest onderhoudende show kan haar haast onmogelijk nog ontfutseld worden. Tenzij u het pyromanenfeest van Rammstein dat as we speak losbarst óók onderhoudend zou durven te noemen...




17:42 Gapen. Onder de oksels krabben. Via Blackberry of iPhone de tussenstand van Argentinië-Duitsland checken. Naar het toeschuivende wolkendek staren. Het thuisfront sms’en. Ongegeneerd naar zweet, smegma en frietvet meuren.

Het publiek heeft véél staan doen tijdens het optreden van Gossip, maar uit de bol gaan was daar niet bij. Ja, tijdens ‘Love Long Distance’ werd er bescheiden met de heupen gewiegd en tijdens afsluiter ‘Heavy Cross’ gingen er links en rechts wat handen omhoog – nope, de doortocht van Milk Inc. vorig jaar is niet zonder gevolg gebleven – maar echt lóós gaan: nee, daarvoor maakte de groep een te slappe indruk.

Aan Beth Ditto lag dat niet. Snoer haar keel dicht met prikkeldraad en monteer een geluidsdemper op haar mond: nóg zal haar stem een paar continenten ver dragen. Het probleem lag bij de rest van de groep, een stel ogenschijnlijke ambtenaren die het begrip ‘burn out’ stonden te verbeelden. Ze deden wat van hen gevraagd was – een soort funky dancerock spelen – maar daar zichtbaar plezier aan beleven of anderszins enthousiasme verraden, dát was er kennelijk te veel aan.

Beth Ditto moest dus op haar eentje het publiek entertainen, maar de conditie van la Ditto is niet van dien aard om gedurig van de ene kant van het podium naar de andere te banjeren. Het publiek zocht en vond extramuzikaal vermaak op de videoschermen naast de bühne: een meisje dat door een cameraman in beeld werd genomen trok haar bloesje op, schonk ons een blik op haar pronte tieten en kreeg daar joelend applaus voor. Ditto, op dat moment halfweg een cover van Tina Turners ‘What’s Love Got To Do With It’, verkeerde in de veronderstelling dat Duitsland had gescoord en stiet een even joelend ‘Go Germany!’ uit.

Duitsland hééft ook gescoord, hebben we inmiddels vernomen. Vier keer. Da’s drie keer meer dan Gossip.

16:13 Een greep uit de boodschappen, berichten en mededelingen die het festivalpubliek aan het podium richt middels pancartes die hier door een sponsorende krant worden uitgedeeld:

‘Gij bent heet’: een kloeke matrone probeert tijdens het optreden van Das Pop een jeu de mots uit.

‘Beth, you’re fat’: een naar schatting 14-jarig meisje met anorectische neigingen beledigt de zangeres van Gossip.

‘Werchter sucks, Graspop stays the best’: een fan van Channel Zero had zijn favoriete groep liever in Dessel aan de slag gezien.

Wie overigens daarnet op Channel Zero had ingeschakeld, kreeg één van de stevigste pandoeringen die tijdens deze vierdaagse al zijn uitgedeeld. Werkelijk fe-no-me-naal hoe die groep er weer helemaal stáát. Belgiës metaltrots heeft hier met een motherfucker van een optreden zoëven de lokale platentektoniek herschikt. Opvallend ook dat Franky De Smet-Van Damme geen ‘dank u’ of ‘merci’ kan zeggen, zonder het als een weldoorvoelde grunt te laten klinken.

En als u ons nu wil excuseren: wij moeten dringend gaan checken of Beth Ditto om bovenstaande pancarte kan lachen, dan wel of ze haar belaagster de mond snoert door erop te gaan zitten.




15:16 Dat we ‘t ons allemaal niet moeten aantrekken wat we gisteren in vergevorderde staat van dronkenschap hebben staan uitkramen. Dat die vreselijke kater best meevalt. Dat het alsnog een mooie dag wordt. En dat de toekomst ons aan gindse einder vrolijk tegemoet lacht.

Dát gevoel heeft het optreden van Das Pop ons daarnet gegeven. Best wel straf als je bedenkt dat Bent Van Looy zich in een matrozenpakje had gehesen en er op het podium zowaar plastieken palmbomen stonden te wuiven. Palmbomen!

‘Wij zijn Das Pop en wij brengen regen en hits,’ declameerde Van Looy. Dat klopte als een zwerende vinger: de regen was welkom en de hits waren dat ook. Wisten ons rothumeur om te buigen in een voor collega’s en toevallige voorbijgangers werkelijk onuitstáánbare vrolijkheid: ‘You’, ‘Fool For Love’, ‘Never Get Enough’ en vooral ‘Tired’, een succulent staaltje garagepop waarvan wij de afwezigheid op hun laatste plaat zo wraakroepend vinden dat we daarnet op de wei heel luid ‘wraak!’ hebben staan roepen. De menigte keek ons onbegrijpend aan.

Vincent Byloo