Dave Mestdach bespreekt 'The Imaginarium of Dr. Parnassus'

Zijn Don Quichote-project dat letterlijk en figuurlijk in het water viel, The Brothers Grimm dat door de Weinstein-broers compleet werd verknipt, en nu Heath Ledger die halverwege de opnames van The Imaginarium of Dr.Parnassus de pijp aan Maarten gaf. Het zat beroepsfantast en Python-veteraan Terry Gilliam de jongste jaren duidelijk niet mee, al valt dat nog steeds geenszins te merken aan de energie en het vitalisme waarmee Gilliam zijn nieuwe, macabere sprookje weer eens tegen het doek pleurt.

Een goeie film levert dat helaas niet op, wel een amechtig tussen Alice in Wonderland en de Faust-legende zappende kolderkermis die meer dan eens wordt ontsierd door foeilelijke CGI, onduidelijke scenariosprongen en overdadige drukte.

Het verhaal in een notendop? Dat gaat over de eeuwenoude foorkramer Dr.Parnassus (Christopher Plummer) die met zijn wonderkabinet van stad tot stad trekt, ooit een pact sloot met de duivel (Tom Waits), in een lastig parket komt wanneer die laatste de ziel van zijn dochter komt opeisen en alleen in de mysterieuze schelm Tony zijn redding ziet.

Die laatste wordt niet alleen vertolkt door Heath Ledger die morbide genoeg al in de openingscène met een touw rond de nek aan een brug hangt te bungelen. Ook Jude Law, Colin Farrell en Johnny Depp, die Gilliam na Ledgers dood uit de nood kwamen helpen, mogen afwisselend Tony incarneren, al is die metamorfose-rol zeker niet het meest problematische element van deze fantasmagorische avonturenfilm.

Zoals gezegd zit het probleem hem vooral in Gilliams onvermogen om mooie digitale effecten te fabriceren, terwijl dit keer ook een coherent verhaal ontbreekt en Gilliam weer eens geen greep krijgt op zijn nog altijd woest kolkende fantasie. Een sprookjesachtig curiosum dat ongetwijfeld de geschiedenis zal ingaan als Ledgers laatste film, maar ver onder het niveau van Gilliams tijdloze joyrides Brazil, Time Bandits en 12 Monkeys.

Dave Mestdach